17 mayo 2013

Letras galegas

A praia tiña forma de media lúa, coma tantas outras. A area branca reflectía con forza a luz do sol, que estaba alto, nun ceo espido de nubes. O mar, calmo, bicaba a terra con pequenas e rítmicas ondas. Demasiada calma para a cantidade de xente que alí había. Demasiado silencio.

En chegando ao borde do paseo, xusto no extremo mais meridional onde as rochas aínda non daban paso á area, por riba da balaustrada, alcanzábase por fin a ver toda a súa extensión. E, suspendido no aire, a unhas decenas de metros sobre a auga, un enorme globo aerostático. Vermello, verde, azul; o enorme cesto abaneándose lixeiramente na brisa. Todos os ollos de todas as bocas mudas, fixas naquel cesto.

Exactamente debaixo, aboiaba na auga salgada un corpo que a vida xa abandonara, malia que co seu baile nas ondas parecese querer finxir que aínda tiña movemento de seu. Dous corpos. Catro, cinco... sete. Unha ducia, subindo e baixando ritmicamente. Cara arriba e cara abaixo. Novos e vellos. Gordos e delgados. Mulleres e homes.

De súpeto, o fondo do cesto quebrou, abrindo aínda mais unha xa grande fenda. Rodou unha muller, revolvéndose nun desesperado intento por agarrarse nalgures. A súa man pechouse, pero non aguantou o seu peso. Esvarou uns centímetros máis, volveuse agarrar, volveuse soltar. Cando xa parecía que non habería terceira, un brazo xurdiu do interior do cesto e colléronse, no preciso momento en que a xente na praia afogaba un berro común.

Tras do brazo unha rapaza nova, os seus ollos na procura dos das persoas trala balaustrada. O vento, providencial, semella decidir nese momento empurrar o cesto algo mais preto. E mais preto. E por fin tan preto que os brazos das bocas mudas se erguen no aire, estendidos cara os ollos da rapaza. No seguinte pulo, a muller está a salvo e a praia enteira estoupa en aplausos e asubíos.

Sopra o vento unha vez mais, con forza inesperada, levando cesto e globo alén da praia, sobre os tellados.

No hay comentarios:

Publicar un comentario